Yabancı Memleket Görmüş Adam

İnsan, bir şeyi yapamazsa, içinde kalır, diline, gözüne vururmuş, benim de öyle oldu. Yıllar geçtikçe artan yurt dışı sevdası, haliyle çevremdeki yabancı memleket görenleri de artırdı. Karşıyım sanılmasın, aksine ben de aynı sevdanın hasretini bağrımda taşıyanlardanım. Peki, derdin ne senin be adam diyecek olursanız? , şöyle anlatayım efendim, benim derdim insanlardaki yabancı memleket sevdası değil, benim derdim gördüğü her şeyi genellemeyi seven Türk milletinin genç dimağlarının, yabancı memleket gördükten sonra genelledikleri. Tabi ki kültürler bir araya geliyor, kaynaşma, etkileşim, bunlar güzel şeyler, ama hepsinin sonunda yabancı memleketlere gidp gelen bu genç beyinler bir şeye inanmaya başlıyorlar; yaşamadıklarına. Durumu hayal edemeyenler için örneklemek gerekirse, sıradan bir öğle arasında, uyum süreci içerisinde olan yabancı memleket görmüş arkadaş beni ağrı kesici olarak kullanmaktadır ve bu sancılı görüşmenin ortasında şöyle bir konuşma geçmektedir; Geçen hafta nerdeydim, biliyor musun? , Nerdeydin? , Amsterdam, Dolaylı tümlecini sevsinler, e? , Sana şu kadarını söylüyorum, biz burada yaşamıyoruz, Neden be olum? , Sen söyle, şimdi kalksak bir bara gitsek, güzel bir kızın yanına otursak ne der? , Hayvan! , İşte orada kız gelip seninle tanışıyor, o derece, Hadi canım, Nasıl desem, kız mini eteği geçtim nerdeyse çıplak sokağa çıkıyor, biri de dönüp bakmıyor ya, Yok artık! , İnanmazsın, adamlar sevişmiyorlar bile, Yuh! , O kadar doymuşlar.

Artık yaşadığına inanmayan bu genç insanlar, toplumsal tepkinin ardından, özgüvenlerini yitirmeye başlıyorlar. Söz konusu özgüven eksikliği sizi şaşırtmasın, bu onları bir vazgeçişe değil, sadece konunun şiddetini azaltmaya yöneltiyor. Sonuç olarak, artık konuşmayı başlatacak cesareti kendinde bulamayan, yabancı memleket görmüş insan, başka insanların serzenişlerine musallat olmaya başlıyor. İkinci safhada bu insanları şu konuşmalardan tanıyoruz; Birader, şuraya bir levha assalar, ne güzel olacak, Neden? , Nedeni mi var, 3 senedir buradayım, hala daha insanlar, sol yürür, sağ bekleri oturtamadı, Ya biliyorsun, halkımız cahil, geçen hafta Amsterdam’daydım, Hala aynı dolaylı tümleç, Ne? , Yok bir şey! , Neyse, adamlar bir metro yapmışlar, inanmazsın, alet havda gidiyor, Nasıl ya? , Hava yahu, bildiğin hava, ray yok işte havada gidiyor alet, Sevişmeyince tabi.

A.C. YETEREL